Heb er het hele seizoen geen tijd voor gehad, maar probeer nu in deze terugblik nog een vlammend commentaar te schrijven op de geweldig succesvolle competitie die wij net achter de rug hebben.

 Waren we vorig jaar op eigen verdienste gepromoveerd en in deze hogere 2e klasse terecht gekomen, zo had ik nu de wens er even in te blijven (en er niet gelijk weer uitgeknikkerd te worden – zoals 2 jaar geleden, ja, inderdaad, maar tóén was onze promotie geen echte eigen verdienste, dat moet even gezegd). Goed. Dit dus even vooraf.

Mijn wens om in deze klasse minimaal een jaartje te blijven hangen, was bijna niet in vervulling gegaan: het team waarmee we vorig jaar kampioen werden, werd in ene gehalveerd, en dit is in Meerlanden-termen een kleine catastrofe: want bijna niemand wil op deze Dinsdag Dames Competitie nog spelen: er moet immers gesingeld worden, en ... diegenen die wél kunnen singelen, die werken nog en hebben er dus de tijd niet voor, en ... diegenen die er de tijd voor hebben, willen niet meer singelen. Ziedaar het probleem.

Op het allerlaatste moment, toen ondergetekende al bijna de moed had opgegeven (gaat het niet heel vaak zo!) meldden zich uit onverwachte hoek 2 kanjers: Floor Kok en Marjolein Beishuizen. Zij waren beiden nog zonder werk en zouden dit nog wel even blijven, aldus beide dame

s, en wilden onze dinsdagcompetitie wel redden. En beste mensen: dat hebben zij gedaan! En Hoe!!

Hoewel Floor menigmaal werd uitgemaakt voor een dochter van resp. Barbara en Mary, heeft zij zich toch maar mooi in deze echte 'huisvrouwen' competitie staande gehouden! Dit was natuurlijk  het psychologische aspect, want speltechnisch konden er uiteraard weinig dames aan haar tippen: aan haar kogels met reuze topspin kon niemand echt wennen, ze kregen daar ook de tijd niet voor, want meestal was de wedstrijd dan al beslist. En Marjolein ontpopte zich elke week tot een grotere ster, dat ging zo snel dat niemand wilde geloven dat zij echt een 8 cq 7 is en pas aan haar 3e seizoen tennis bezig. Het ís ook bijna niet te geloven! Beide meiden gaan een mooie tennis-toekomst tegemoet. Althans dat wens ik hen toe.

Het was bij de meeste tennis-ontmoetingen: wij kwamen zagen en overwonnen. Niet altijd heel gemakkelijk, we moesten er wel degelijk voor vechten, vaak moesten tactische opstellingen ons redden en soms was het bloedstollend spannend want moest de laatste set in de laatste dubbel nog de winst brengen, en het was ook heel vaak een nipte 3-2 overwinning, maar het was altijd geweldig! Van de 7 wedstrijddagen hebben we er 5 in winst weten om te zetten. Van de 2 verliesdagen was er slechts 1 echt verdiend: Zandvoort is de ware ongeslagen kampioen in onze poule en verdient te promoveren, maar bij de 2e verliesdag, de laatste wedstrijddag, speelde er wat pech mee. Dit kon ons thans niet meer deren: onze plek in deze klasse was veilig gesteld en dat was het streven! Mary, Floor en Marjolein, meiden hartstikke bedankt! Jullie hebben alles gegeven, geen griep, kaakontsteking of Friese Elfstedentocht heeft jullie kunnen thuishouden en het was supergezellig. Ook onze invallers Elly van Kerkwijk, Yvonne Wijermans en Tonnie Nierop bedankt, zonder jullie was het ook niet gelukt!! Ik heb weer genoten van het competitie-seizoen en wat mij betreft wil ik het nog wel een keertje overdoen (dat rijmt).

Volgend jaar hebben we natuurlijk weer bezettingsprobleem. Hoe we het dan gaan oplossen, ik weet het nog niet, Floor en Marjolein zullen tegen die tijd vast wel aan het werk zijn. Enthousiastelingen zijn welkom!

Barbara Reij
captain