Vanmorgen keek ik bij het opstaan m'n ogen uit naar het onverwacht prachtige weer: strakblauwe hemel en een zonnetje! Wel wat wind maar dat valt op onze banen altijd weer mee. Gezellig op ons eigen park met koffie verwachtten we vandaag Eindenhout uit Haarlem. Ik had het gevoel dat het een tamelijk sterke ploeg zou zijn en ditmaal klopte dat helemaal. Marja had 's avonds heel laat nog appeltaart staan bakken, een heerlijke verrassing zo'n lekkere verse zelfgebakken appeltaart bij je 1e kopje koffie, en bijna iedereen wilde meteen!

Zoals steeds begonnen Mary en ik aan onze singles. Het zonnetje bleef en ik had er zin in. Dat merkte mijn tegenstander kennelijk want er lukte haar niet veel. Ik moest er eerst toch even inkomen, een beetje wennen aan haar spel en aan de wind, maar daarna was het varkentje snel gewassen: 6-2 en 6-0. Mary trof de zwaardere tegenstander, een soort atlete die niet moe te krijgen viel. Ook bij haar was het vrij snel gebeurd, maar dan helaas in negatieve zin: 4-6 en 1-6.
Stand: 1-1

Op ons centrecourt baan 12 kon de dubbel van Marja en Ria aan de slag. Zij combineren elke week beter en weldra werd ons duidelijk dat wij hier getuige zouden worden van een geweldige partij tennis. Gelukkig liet Eindenhout zich allerminst onbetuigd en leverde goed tegenspel. Dit alles restulteerde in een heerlijke spannende en sportieve partij tennis, een feest om naar te kijken! Zo met z'n allen heerlijk op de bankjes in de zon gezeten maakte dit tot een dubbel feest. De 1e set was dus meteen al spannend, wij leken sterker, maar Eindenhout liet zich niet kisten. Moesten wij deze set net aan nog prijsgeven (5-7), in de 2e set zetten Marja en Ria er “eventjes” een tandje bij en kwamen grandioos terug. Marja's molenwieken en loepzuivere crossballen en Ria's passeerslagen verrasten Eindenhout keer op keer en zo dwongen wij hen op de knieën: 6-2. Er kwam dus een 3e set aan te pas. Met zulk aantrekkelijk spel is dat geen straf! De aahh's en oohh's waren niet van de lucht, het hondje van Eindenhout werd steeds stiller en wij steeds enthousiaster. De set ging redelijk gelijk op, waarmee de spanning alleen nog maar toenam, en je voelde het op je klompen aankomen: dit zou wel eens op een tiebreak kunnen uitdraaien. En ja hoor, inderdaad! De zenuwen gierden over de baan en de atlete durfde soms niet te kijken, zo bloedstollend spannend was het! Vechtend voor elk puntje kropen we steeds dichter naar de eindstreep toe, en eigenlijk is het jammer dat er in zo'n geval maar 1 winnaar kan zijn. Helaas waren wij dat net niet, hoewel je eigenlijk kunt zeggen dat ook wij hier wonnen. Maar je weet hoe het is: het zijn de punten die tellen, en zo kwam het dat de stand bij de lunch 1-2 was.

Na een uitbundige lunch waarin iedereen bijtankte van de slopende wedstrijd, konden we de baan op voor de laatste en beslissende 2 dubbels. Mary en Marja verloren de 1e set zo drastisch (1-6) dat wij ervan schrokken, gelukkig ging het bij ons cresciendo: 6-3. Mary en Marja lieten dit niet over hun kant gaan en deden het in de 2e set heel wat beter. Toch liep het onverwacht toch nog op een tiebreak uit, en ik durfde amper opzij te kijken. En terwijl ik al dacht dat hun partij voorbij was, hoorde ik Ria ineens zeggen: ze hebben allebei een set! Ze leefden dus nog! Ondertussen zakten wij in onze eigen 2e set steeds verder weg, toen wij voorstonden lieten we belangrijke kansen om het af te maken liggen, waarna Eindenhout ons afstrafte met ... eveneens een tiebreak! Deze wonnen zij overtuigend, dus ook voor ons volgde een 3e set! Onze tegenpartij moest het thuisfront al bellen om te zeggen dat ze voorlopig nog niet thuiskwamen omdat de beslissende 3e set nog moest beginnen!

Het spannendste was dat van beide 3e sets de winst van de dag afhing! Maar de dag was al lang en warm en de wind onberekenbaar en de vermoeidheid begon ons in de benen te zitten, en toch wilden wij niet verliezen, niet opgeven. Keer op keer elkaar oppeppend, steeds weer nieuwe tactieken bedenkend, elkaar wijzend op de zwakke kanten van de tegenstander, en vechtend tegen de vermoeide benen kregen we het allebei voormekaar de 3e set te winnen met 6-3! Dit was een soort driedubbele overwinning: winst van de set, van de partij en van de dag! Nu was de eindstand immers 3-2!!

Hoewel het een zeer nipte overwinning was, vonden we het allemaal toch wel heel erg leuk dat het toch wéér een overwinning is! We hebben er als leeuwen voor moeten vechten en het was zeer zeker de slopendste overwinning van deze competitie, maar dat mocht de pret niet drukken: het was echt een geweldige dag! Daarbij moet zeker worden vermeld dat deze aardige en sportieve ploeg aan deze prima dag een grote bijdrage heeft geleverd, waarbij ik het niet kan laten ook nog te vertellen dat wij gemiddeld zeker een jaartje of 15 ouder waren. Daarom zeg ik uit de grond van m'n hart: meiden, fantastisch gedaan, ik ben trots op ons!

Dit was wedstrijddag nummer 5, nog maar 2 weken te gaan. De laatste dag spelen we weer thuis, volgende week spelen we onze laatste uit-wedstrijd, dan gaan we naar Haarlem.
Dus Haarlem let op: here we come!

Barbara